Ik heb zelf gevraagd of ik die klus erbij kon krijgen

Als jij een beetje in elkaar steekt zoals ik, vind je het leuk jezelf te ontwikkelen. Gewoon weer eens wat anders (erbij) te doen.

Dus als je je werk een beetje in de vingers hebt en je ziet een interessante klus liggen, dan ga je daarover in gesprek.

Je legt het voor aan je leidinggevende en die ziet er wel wat in.

Maar, zegt hij/zij er meteen bij: ‘Voor alle duidelijkheid: je krijgt hiervoor geen extra salaris, dat moet je goed beseffen.’

Heel eerlijk natuurlijk, want heb je de kans om ja of nee te zeggen tegen een extra klus zonder extra betaling. Jouw keuze.

Je zegt ja want je bent enthousiast over de klus. Je gaat er even goed je tanden in zetten, leuk!

Maar nu, na een half jaar of langer, begint het te knagen.

Je bent nog steeds heel blij met de nieuwe uitdaging, alleen kijk je inmiddels toch een beetje anders tegen de beloningskwestie aan.

De afgelopen tijd ben je je namelijk gaan realiseren wat de waarde van je extra inspanningen is. De organisatie heeft er heel veel baat en misschien zelfs kosten kunnen besparen.

Ook de zwaarte van je functie is serieus gewijzigd; je functioneert op een hoger niveau.

Wat zeg jij tegen jezelf als je op dit punt bent aangeland?

Afspraak is afspraak?

Niet altijd. Je hebt eerder ja gezegd op grond van wat je toen wist. Daar mag je op terugkomen en in bovenstaande zie je daar al een aantal goede redenen voor.

Ga dus in gesprek hierover en licht zodra de afspraak op tafel komt, toe dat het niet langer goed voelt. Als je een beetje druk op de ketel wilt zetten, voeg er dan aan toe dat je ‘zou kunnen overwegen ermee te stoppen, maar die kant wil ik helemaal niet op.’

Als je leidinggevende blij is met je prestaties zal die zeer waarschijnlijk eieren voor z’n geld kiezen.

Ik weet nu al wat mijn leidinggevende gaat zeggen

Je kent elkaar al een tijdje en je weet het een en ander van elkaar.

Van de meeste onderwerpen die op tafel komen kan je wel zo’n beetje inschatten hoe de ander daarop zal reageren. Waar de ander om kan lachen of juist kriegel op reageert.

Dat werkt zo met vrienden, familie, partners, enzovoorts.

En je leidinggevende? Precies zo.

Wanneer jij straks dus tijdens je jaargesprek je salaris wilt bespreken heb je vast wel een aardig idee hoe dat zal verlopen.

Veel mensen raken daar bij voorbaat door ontmoedigd.

‘Ik weet nu al wat hij/zij gaat zeggen. Dat wordt niks.’

Laat maar zitten dus?

Nee, integendeel! Je vergeet hier namelijk iets heel belangrijks.

Als je al weet wat de ander gaat zeggen heb je een voorsprong.

Je kan namelijk vooraf helemaal bedenken wat je terug gaat zeggen. Dat kan natuurlijk niet hetzelfde als vorig jaar zijn, want dan krijg je hetzelfde resultaat.

Kijk eens met een afstandje die verwachte reactie: is dat het enige perspectief of zitten er meer kanten aan de zaak? Hoe ga je dat straks verwoorden?

Als jij een ander standpunt inneemt, krijg je een heel ander gesprek.

Hoe kom je de loonkloof over?

Morgen is het equal payday

5 november is tot deze dag gebombardeerd, nadat was berekend dat vrouwen vanaf  5 november feitelijk gratis werken.

Omdat ze ca. 10% minder verdienen dan mannen; de welbekende loonkloof.

Ongeveer elke vier maanden komt er wel een rapport uit over de ongelijke betaling tussen mannen en vrouwen. Iedere keer weer met andere metingen, criteria én uitkomsten.

Hoe groot de verschillen nu precies zijn, zou ik je dan ook niet durven zeggen; 10%? 20%? 30%? In de praktijk kom ik in ieder geval grote verschillen tegen.

Wat doe je daar nu tegen?

In Nederland hebben we een goede basis om dit te voorkomen.

De wetgever heeft vastgelegd dat er niet gediscrimineerd mag worden op basis van geslacht. Een goed begin.

Daarnaast zijn collectieve arbeidsovereenkomsten (cao’s). In iedere cao staan beloningsregels. Samen met schalen en treden vormen die een bodem onder je salaris. Ook dat scheelt.

Toch kunnen wetgever en vakbonden de loonkloof niet oplossen.

Daar is nog een derde partij voor nodig; jij, de vrouwelijke lezer van dit blog.

Aan welke kant van de loonkloof sta jij?

Om hier achter te komen moet je eerst weten wat voor jou een marktconform salaris is. En dan komt gelijk het ingewikkelde: dat is niet iets wat je met een standaardformule kan uitrekenen. Veel vrouwen hebben daardoor vaak weinig zicht op hun betaling ten opzichte van mannen. Ze denken dat het wel goed zit.

Dit is het eerste grote knelpunt dat de loonkloof in stand houdt.

De statistieken zijn wel duidelijk, maar zolang jij niet weet of jóuw salaris wel klopt, zal er weinig veranderen.

Wil jij je eigen loonkloof over?

Vanaf vrijdag kan je je aanmelden voor mijn webinar Klopt mijn salaris wel?* Hou je mailbox in de gaten!

*mannen zijn ook welkom

Wat je voor je jaargesprek kan leren van de New Yorkse stemmers

De professionals die mijn hulp vragen bij het gesprek over hun salaris hebben een aantal overeenkomsten:

  • Ze weten dat hun salaris te laag is.
  • Ze voelen zich daardoor ondergewaardeerd.
  • Ze besluiten daar wat aan te doen.

Als zich dan ook nog een geschikt gespreksmoment aandient, zoals een jaargesprek, ontstaat er momentum.

Dit is mijn kans! Ik vind het spannend, maar ik ga het wel doen.

Na het gesprek volgt dan het allerleukste moment; ‘Yess!! I did it!’

Ze boren in een keer een nieuwe bron van daadkracht, durf en energie aan.

Ze voelen zich honderd keer beter over zichzelf, zelfs als het resultaat er nog niet is. Onversneden empowerment.

Daar moest ik van het weekend aan denken toen ik de reacties van New Yorkers zag nadat ze net gestemd hadden. Zoals in de hele VS stonden er lange rijen voor de stembus. Er is sprake van een recordopkomst.

Nu is het interessante dat de staat New York helemaal geen swing state is. Het is een staat waar de Democraten altijd zo’n 25% meer van de stemmen binnenhalen dat hun grootste tegenstander, de Republikeinen.

Toch stonden al die New Yorkers afgelopen zaterdag vol overtuiging in de rij. Opgewekt, trots en zonder een onvertogen woord over het lange wachten op hun vrije dag.

Ze namen het heft in eigen hand: ‘I made my vote count.’

Ik vond het een ontroerend en mooi voorbeeld van hoe momentum en daadkracht leiden tot empowerment. 

Zoek de beelden eens op en laat je erdoor inspireren.

Ik dacht: ik ben het niet waard

dorpsschool

Ik was tien jaar oud en zat in de vierde klas (ja, die van de vorige eeuw;). Mijn eerste jaar op de dorpsschool was uitstekend verlopen, maar toen ging het mis.


dorpsschool

Waarom werd ik gepest?

Als ik het achteraf reconstrueer: ik kwam uit de grote stad, dat was nieuw en anders. Ook boterde het niet tussen de juf, een non, en mij. Ik was een spontaan, open kind; de juf schreef in mijn rapport dat ik brutaal was. De pestkoppen hadden een perfecte medestander in haar: ze gedoogde of negeerde hun gedrag.

Het pesten had verstrekkende consequenties.

Binnen enkele maanden veranderde ik in een tobberig meisje dat de rest van het schooljaar hoofdpijn had.

De dagelijkse gang naar school ging gepaard met schelden, fysieke dreiging en geduw en getrek. Dat ik plots niet meer werd uitgenodigd voor verjaarspartijtjes vervulde me met enorme schaamte.

Ik dacht: ik ben het niet waard.

Niet waard om op een feestje te worden uitgenodigd.

Niet waard om beschermd te worden.

Niet waard om een prettige schooldag te hebben.

Niet waard om aardig te worden gevonden.

Het was een nare, eenzame tijd en zelfs nu vind ik het nog moeilijk eraan terug te denken en dit op te schrijven.

Gelukkig ging ik na een jaar naar een andere school.

En ik had ander geluk: ik weet namelijk van anderen dat het nog veel erger had gekund. Ook heb ik er een goed gevoel voor humor aan over gehouden; daar leerde ik me mee wapenen. (Niet alleen met talenten, ook met narigheid kan je woekeren ).

Maar toch: ik heb een paar belangrijke boodschappen uit deze periode tientallen jaren achter me aan gesleept.

Zonder dat ik het doorhad zaten deze aannames diep in mij verankerd en dat had gevolgen voor o.a. mijn werk en salaris:

  • Je kan maar beter niet opvallen –>  ik wachtte tot mijn baas mijn kwaliteiten zag;
  • Je kan maar beter geen ruzie krijgen –> als pleaser ging ik voorbij aan mezelf op het werk;
  • En de belangrijkste: ik ben het niet waard –> dus vraag ik nergens om.

Deze week is het de week tegen het pesten en ik weet dat velen gebukt gaan onder gevolgen daarvan. Misschien ben jij daar een van.

En misschien vindt je het daarom moeilijk het salaris te vragen dat je waard bent.

Daar kan ik je goed mee helpen (neem dan vooral contact met me op), maar met deze mailing wil ik je vooral een hart onder de riem steken met wat ik na een lange weg heb geleerd.

Wat er ook ooit tegen je is gezegd, hoe naar men ooit tegen je is geweest: ze hebben allemaal ongelijk.

Jij bent heel waardevol. Ook jij hoort daarom een marktconform salaris te krijgen.

De wereld is veranderd…

... alleen HR weet het nog niet.

In je salarisonderhandeling kan er een HR medewerker tegenover je zitten die heel goed op de hoogte is van de huidige salarissen. Die zeker weet dat jouw huidige of geboden salaris marktconform is.

Ieder z’n vak

Ieder z’n vak, denk jij op zo’n moment, dus het zal wel kloppen. Wel jammer, want ergens in je achterhoofd meende je meer waard te zijn.

Is je onderhandeling op zo’n moment afgelopen?

Veel mensen denken van wel en dat is precies de reden dat ik dit bericht schrijf.

Wat mij namelijk opvalt is dat HR een aanbod vaak alleen toetst aan huidige salarissen in de organisatie. Dat is iets anders dan een marktconform salaris.

De redenering hierachter is dat men zo intern gedoe over salarissen voorkomt. En ook: waarom zou je op onderzoek uitgaan als tot nu toe alles prima werkte zo?

Het is dus niet alleen voor jezelf ontzettend belangrijk dat je goed je marktwaarde onderzoekt voordat je over je salaris gaat praten.

Het zou namelijk goed kunnen dat:

    • Er al een tijdje niemand op jouw functie is aangenomen.
    • Jouw voorgangers niet hebben onderhandeld.
    • Er de laatste tijd veel veranderd is jouw marktwaarde.

Zolang niemand de veranderingen heeft aangekaart, kan HR dus blijven denken dat er niets is veranderd in de marktwaarde van jouw functie.

Weet wat je waard bent: voor jezelf én om HR te kunnen laten weten dat de wereld wel is veranderd.

 

Jouw salarisgesprek, de amaryllis en belangrijk nieuws

Een tijdje terug volgde ik een schrijftraining. Als oefening moesten we uit een stapel kaarten van planten en bloemen een kaart kiezen en daar wat over schrijven.

Ik koos meteen voor de amaryllis. Mooi ding.

De amaryllis

Wekenlang zit je in het donker naar een pot met aarde te staren en dan gebeurt het. Op een dag sta je op en zie je opeens dat er een piepklein puntje van een groene stengel uit de aarde steekt.

Daarna gaat het hard.

Al schrijvende kwam ik op een gedachte die mij verraste.

Eigenlijk ben ik zelf ook een amaryllis.

En: jouw salarisgesprek is dat zeker.

Een hoger salaris heeft tijd nodig

Als je pas vlak voor je salarisgesprek gaat voorbereiden, maak je het jezelf ontzettend lastig. Je hebt niet genoeg gehad; om je waarde te bepalen, goede argumenten te kiezen en voor te bereiden op de obstakels in het gesprek. Je bent zelf onvoldoende overtuigd en daardoor weet je de ander niet te overtuigen Nog erger is het als te laat bezig bent met je salaris bij een nieuwe werkgever; dan kunnen je kansen zelfs al geslonken zijn.

Het afgelopen jaar heb ik hierop zitten puzzelen: hoe zorg ik ervoor dat jij niet in deze zenuwslopende situatie terecht komt?

Keep calm – de hoger salaris academie komt eraan.

Een online platform met al mijn kennis uit 6 jaar salarisonderhandel-praktijk; hoe je stap voor stap je salarisgesprek voorbereid, vertrouwen en overtuiging opbouwt en waar je ook nog eens je vragen kan stellen. En dat alles op het moment dat het jóu uitkomt.

In december gaan de deuren van de academie open en ik verwacht jou daar te zien. Niet alleen omdat jij de waardering en erkenning van een hoger salaris verdient, maar ook omdat je het wel héél makkelijk ga maken om nu de stap naar een hoger salaris te gaan zetten.

Ik hou je op de hoogte;)

Voor jou 10 anderen? Ik denk het niet!

Een tijdje terug vertelde iemand me van een bijzondere sollicitatieprocedure en beloning. Een kleine organisatie in de kunstsector zocht een HBO marketing medewerker.

Voor 30 uur per week, als zelfstandige te werken voor een totaalbedrag van
€ 1.200 per maand. Of ze dat moest doen, was de vraag.
Reken je even mee? € 1.200 x 3 maanden gedeeld door 13 weken, gedeeld door 30 uur = € 9,23 per uur. Bruto. Voor de organisatie goedkoper dan het wettelijk minimumloon, met als bonus: geen doorbetaling bij ziekte en vakantie, geen werkgarantie.

Welkom in het circus aan de onderkant van de arbeidsmarkt.

Nog boeiender werd het bij de uitnodiging tot gesprek. Er waren zoveel kandidaten, mailde de organisatie, dat men besloten had een espeeddate sessie te houden. In een café. Drie minuten kennismaken, wachten en dan mogelijk nog een vervolg gesprekje later op de avond. In afwachting hiervan konden de kandidaten gezellig ‘met elkaar netwerken aan de bar’, zo stond in de mail. Juist. Netwerken met 30 mensen die hetzelfde werk ambiëren en kennelijk (nog) niet de contacten hebben om zelf eerst maar eens binnen te dringen in het normaal betaalde deel van de arbeidsmarkt.

Een betere manier om sollicitanten het gevoel te geven dat ze volstrekt inwisselbaar zijn kan ik eigenlijk niet bedenken.

Daar staan ze,  allemaal zo klaar om jouw plek in te nemen. In your face.

Dit is precies het beeld dat bij mensen vaak opdoemt als ze over hun salaris moeten gaan onderhandelen. ‘Ja maar’ hoor ik dan ‘als ik te veel vraag, is het voor mij 10 anderen.’ Ik denk het niet. Duik maar eens in de psychologie van beeldvorming en kiezen.

Beeldvorming en de psychologie van het kiezen

Stel, jij bent met die ‘10 anderen’ uitgenodigd voor een gesprek. Van al die kandidaten heeft de selectiecommissie inmiddels al een schetsmatig beeld. Ook is er al een rangorde aangebracht, bijvoorbeeld in ‘kansrijk’, ‘interessant’ en ‘twijfel’. Bij het eerste gesprek wordt het beeld van iedere kandidaat verder ingekleurd, er worden meer verschillen tussen kandidaten zichtbaar. Er ontstaat weer een nieuwe rangorde, die overigens erg kan verrassen. Kansrijke kandidaten kunnen definitief afvallen, twijfelgevallen worden ineens serieuze kanshebbers.

Dit proces herhaalt zich bij iedere ronde. Er worden steeds meer verschillen tussen kandidaten zichtbaar, waarna op zeker moment een definitieve rangorde wordt gemaakt. Conclusie: als jij bovenaan staat en de baan krijgt, dan is dat vanwege je zorgvuldig beoordeelde voorsprong op de rest. Niet omdat je de dorpstombola hebt gewonnen.

Naarmate het selectieproces vordert word je steeds minder inwisselbaar

Hoeveel van die ‘10 anderen’ kunnen jouw plaats werkelijk nog innemen? Als er 2 à 3 runner ups zijn, is het al uitzonderlijk veel. En zij zijn net al tot B-keus gebombardeerd. Maar hierna gebeurt er nóg iets interessants: het gat tussen de eerste keuze en de rest wordt namelijk direct na het kiezen groter.

Ieder mens wil zichzelf er altijd graag van overtuigen dat hij een juiste keuze heeft gemaakt. Daarom gaat hij na een (belangrijke) keuze op zoek naar aanvullende argumenten, om die keuze nog beter te rechtvaardigen. Anders gezegd: de dag nadat jij bent aangenomen staan de manager en de P&O’er bij de koffieautomaat nog eens 54 redenen door te nemen waarom jij de juiste keuze bent.

Je bent dus niet inwisselbaar

Je hebt je onderscheiden en bent uniek ten opzichte van de rest. En je komst is gewenst. De organisatie geeft jou niet zomaar op. Zolang je over een gewoon, marktconform salaris onderhandelt zullen ze je echt niet wegsturen.

Zit jij in de onderhandeling en krijg je te horen dat er voor jou 10 anderen zijn? Misschien waren er al meer signalen dat je in het circus bent beland. Vraag je nog eens af of je dan hier moet gaan werken, want het voorspelt weinig goeds. Maar het kan ook zijn dat alleen de P&O’er zich als een clown gedraagt. Blijf dan rustig onderhandelen over een passend salaris en laat je niet intimideren. Clowns zijn bedoeld om te lachen. Verder niets.

 

Geld, salaris en vakantie [mét boekentip]

 

geld salaris vakantie

Iemand die er altijd voor je is. Die jou wil helpen, mee wil denken bij belangrijke beslissingen en je verlangens werkelijkheid maakt. Vakantie, festivals, een opleiding.

Een huis. Iemand die het prima vindt dat je elke avond bij een ander in bed ligt. Maar die je ook af en toe in z’n eigen kamer kan zetten, waar je gewoon “nu even niet” tegen kan zeggen.

Zou je dat willen, zo’n huisgenoot?

Guess what: je hebt ‘m al!

Geld.

Of je het nu leuk vindt of niet, geld is je huisgenoot. Je hele leven lang.

Maar niet iedereen weet het leven met deze huisgenoot te waarderen; als het erop aankomt wordt geld vaak vervloekt en uitgescholden. Er wordt met deuren gesmeten of we verwaarlozen onze huisgenoot en zwijgen hem dood.

Niet echt logisch, als je denkt aan wat geld voor moois voor je kan betekenen.

Daar moest ik aan denken toen ik De kracht van geld las, van Claudia Hammond (Uitgeverij Atlas). Geld maakt hartstochtelijke emoties los, merkt zij op, te vergelijken met liefde en religie. Als het om geld gaat zitten we op onze top van irrationaliteit en onbewust handelen. Er kunnen zelfs pijn- en geluks-centra in je hersenen worden geactiveerd.

Herken je dat? Ik in ieder geval wel;)

Het boek van Hammond begint met een soort bom onder je geld-denken. Ik gooi ‘m ook even jouw kant op:

Hoe zou jij reageren als ik je vertel dat Mick Jagger het afgelopen jaar voor een miljoen euro aan middelen door zijn neus heeft gejaagd?
En hoe reageer je als ik je vertel dat hij het afgelopen jaar een miljoen euro aan bankbiljetten in zijn houtkachel heeft gegooid?

Welke situatie roept meer verontwaardiging bij je op?

Precies. Maar is dat echt een rationele conclusie?

Nee. De bottom line is: als het op geld aankomt, zijn we allemaal een kolkende rivier van irrationele gedachten en acties.

En op deze kolkende rivier voer jij dus je salarisgesprek.

Sta daar eens bij stil: hoe kijk jij naar geld? Is het voor jou een gezellige huisgenoot? Wat betekent dit voor je salarisgesprek?

Wil je het leuk krijgen met geld?

Neem dan het boek van Hammond mee op vakantie. Het staat boordevol geestige (wetenschappelijk bewezen) voorbeelden en laat je anders naar jezelf en je salarisgesprek kijken.

Ik geef er wel een kleine leeswaarschuwing bij: dit boek is alleen geschikt voor mensen met een beetje zelfspot;)

 

Ondertussen ga ik er (ook) even tussenuit. Eind augustus ben ik weer terug met een nieuw blog en héél goed en interessant nieuws voor iedereen die toe is aan een hoger salaris. Versie 2.0;)

Ik wens je een heel fijne zomer!

 

Meer weten?

Ik zit aan mijn max, wat nu? [5 mogelijkheden]

Dit zijn de 2 meest voorkomende soorten salarisverhoging:

  • algemene salarisverhoging die iedere medewerker in de organisatie krijgt en bedoeld is om inflatie te corrigeren;
  • individuele verhoging om je toegenomen ervaring te belonen; dan ga je een trede/stap/periodiek omhoog in de salarisschaal die bij jouw vak hoort.

Val jij onder een cao? Dan ken je beide soorten salarisverhoging.

Val jij niet onder een cao? Waarschijnlijk ben je wel in een salarisschaal ingedeeld. Let dan goed op dat de salarisverhoging meer omvat dan alleen de inflatiecorrectie.

Geen cao en geen salarisschaal? Je zult het zelf in de gaten moeten houden, let dan dus héél goed op bij je jaarlijkse verhoging! Er zit natuurlijk ook een heel mooie kant aan deze situatie: je salaris kent geen vooraf vastgesteld plafond.

Maar wat nu als er voor jou wel een plafond is?

Wanneer je al langere tijd hetzelfde vak uitoefent en onder een vaste salarisschaal valt, komt het einde vroeg of laat in zicht: je zit aan je max.

Netjes gezegd: je hebt de hoogste trede in jouw schaal bereikt en verdere salarisgroei, buiten algemene inflatiecorrectie, zit er niet meer in.

(En nee, je stroomt dus niet automatisch door naar een hogere schaal)

Wat kan je nu doen? Er zijn verschillende mogelijkheden om toch een hoger salaris te krijgen.

5 mogelijkheden voor een hoger salaris wanneer je op je max zit

Ga op onderzoek uit naar de volgende mogelijkheden. Zoek allereerst uit wat er formeel is vastgelegd (cao, personeelsreglement, enz.). Ga vervolgens te rade bij collega’s met wie je op goede voet verkeert: wat is er informeel gaande?

Denk aan de volgende mogelijkheden:

  • Algemeen geldende doorgroeiperiodieken: de mogelijkheid om (alle) senior medewerkers enkele stappen in de volgende schaal door te laten groeien;
  • Persoonlijke doorgroeiperiodieken: stappen in de volgende schaal vanwege persoonlijke prestatie;
  • Incidentele beloning: op basis van persoonlijke prestatie;
  • Arbeidsmarktkraptetoeslag: wanneer er schaarste in jouw vakgebied is;
  • Functieverzwaring: extra taken, meer bevoegdheden, zwaardere verantwoordelijkheden die een hogere schaal rechtvaardigen.

Heb je weinig handvatten?

Omdat er bijvoorbeeld geen formele richtlijnen zijn of jouw situatie of omdat jouw situatie nogal uniek is? Ga toch (wel goed voorbereid) in gesprek. Er is echt veel meer mogelijk dan je denkt